Monday, December 2, 2013

«Ελλήσποντος …όπως υπομονή» (της Φωτεινής Κοντοζίδου)


Καθισμένη στο μπαλκόνι του πατρικού μου σπιτιού, κοιτάζοντας το τοπίο σκέφτομαι ότι δεν άλλαξε τίποτα όλον αυτόν τον καιρό. Μικρό παιδάκι ήμουν όταν μετακόμισε η οικογένειά μου και εδώ και τόσα χρόνια όλα είναι ίδια κι απαράλλαχτα ακριβώς όπως ήταν τότε, στο ίδιο κάδρο τα σπιτάκια, τα δέντρα και στο βάθος οι καμινάδες της Δ.Ε.Η. Δ.Ε.Η και τοπίο ένα.

Δεν θυμάμαι τον τόπο χωρίς καμινάδες. Το χωριό μου βρίσκεται στον πρώην δήμο Ελλησπόντου, είναι ένα μικρό χωριουδάκι, το Καπνοχώρι, με λίγους σχετικά κατοίκους και λίγα σπίτια, όπως και τα περισσότερα χωριά που βρίσκονται γύρω από τον Α.Η.Σ Αγίου Δημητρίου και των ορυχείων της Δ.Ε.Η . Οι κάτοικοι είναι απόγονοι προσφύγων από τον Πόντο και την Καλλίπολη, Πόντιοι και Θρακιώτες δηλαδή, άνθρωποι δουλευταράδες, αξιοπρεπείς και φιλότιμοι που για πολλά χρόνια δούλευαν τη γη κι έτσι ζούσαν ως αγρότες και κτηνοτρόφοι, ώσπου ήρθε η ανάπτυξη… ήρθε η Δ.Ε.Η… χαράς ευαγγέλια, θα έβρισκαν δουλειά  ¨μόνιμη¨  και θα γλύτωναν από τη δύσκολη δουλειά του γεωργού. Είχε, λέει, λιγνίτη κάτω από τα χωράφια τους κι έτσι θα χτιζόταν ένα μεγάλο εργοστάσιο που θα έδινε ρεύμα σ’όλη την Ελλάδα και σ’αυτούς τη σιγουριά και την εξασφάλιση της δουλειάς. Ως εδώ όλα καλά… Οι κάτοικοι τότε δεν γνώριζαν ότι μαζί μ’όλα αυτά θα ερχόντουσαν πολλά προβλήματα, όπως μόλυνση και μετεγκαταστάσεις. Το κατάλαβαν πολύ αργότερα, όταν άρχισε να θερίζει το άσθμα στα μικρά παιδιά, όταν άρχισαν τα πολλά προβλήματα υγείας, όταν έβαζαν μπροστά την μονάδα και μαύριζε ο τόπος, όταν τα παιδάκια τους έπαιζαν διπλά σε ταινιόδρομους που μετέφεραν τέφρα. Το καταλαβαίνουν όταν τα αιωρούμενα σωματίδια είναι πολύ πιο πάνω από το επιτρεπτό όριο και όλα αυτά φυσικά επιβαρύνουν την υγεία τους. Με ποιο αντάλλαγμα; Τουλάχιστον την δουλειά… Ποια δουλειά;

    Οι νέοι στον πρώην δήμο Ελλησπόντου είναι άνεργοι όπως και στην υπόλοιπη Ελλάδα με την διαφορά, όμως, ότι οι νέοι στον Ελλήσποντο κατά προτεραιότητα θα έπρεπε να δουλεύουν στα εργοστάσια, μιας και αυτοί είναι που πρώτοι υποφέρουν από τις δράσεις της Δ.Ε.Η. Αντ’αυτού  θερίζει η ανεργία που είναι, για τους νέους, σε υψηλότατα ποσοστά.

    Οι υποδομές στα χωριά είναι άθλιες…σκέφτομαι ότι στην υπόλοιπη Ευρώπη όπου υπάρχουν  ή υπήρχαν τέτοιοι σταθμοί η ποιότητα ζωής των πολιτών ήταν πολύ διαφορετική, ήταν και είναι αυτό που λέμε ¨πρότυπο¨. Έτσι έπρεπε να είναι κι εδώ μιας και εδώ  παράγεται η ενέργεια για όλη τη χώρα. Κάποτε υπήρξε ελπίδα ότι με τον τοπικό πόρο ανάπτυξης κάτι θα κινηθεί, κάτι θα γίνει, γιατί όπως και να το κάνουμε η μερίδα του λέοντος πρέπει να πάει σ’αυτόν που υποφέρει πιο πολύ από τις δραστηριότητες της Δ.Ε.Η. Για άλλη μια φορά οι κάτοικοι γελάστηκαν. Ο τοπικός πόρος ανάπτυξης δεν βοήθησε ποτέ στο να γίνουν παραδείγματος χάριν μεγάλα θερμοκήπια όπως επιθυμούσε μεγάλο μέρος των κατοίκων μιας και υπάρχει η τηλεθέρμανση και μπορούσε να γίνει ουσιαστικό έργο, αλλά εξαντλήθηκε σε μικρά πάρκα (όπου δεν πατάει και κανένα παιδάκι) ή σε ομάδες ποδοσφαίρου με ό,τι αυτό συνεπάγεται… Τα πολλά λεφτά για άλλη μια φορά πήγαν αλλού κι αρκετές φορές σε μέρη του νομού που δεν ξέρουν καν τι θα πει μόλυνση και αιωρούμενα σωματίδια. Οι μετεγκαταστάσεις γίνονται σε ρυθμό χελώνας και οι αποζημιώσεις για τα σπίτια και τα χωράφια τους-τη ζωή τους δηλαδή-είναι μηδαμινές πλέον. Το τελευταίο κρούσμα ήταν ,εκεί, στις αρχές του Απρίλη, όταν βρέθηκε εξασθενές χρώμιο στο νερό, οι κάτοικοι δεν ξέρουν από πότε έπιναν αυτό το  νερό, ούτε ξέρουν αν τους προκάλεσε μόνιμη βλάβη στην υγεία τους- και δεν θα το μάθουν ποτέ- απλά έπιναν, έκαναν μπάνιο αυτοί και τα παιδιά τους με μολυσμένο νερό. Παρ’όλα αυτά δεν έκαναν αυτό που λέμε ¨τρανταχτές¨ διαμαρτυρίες, υπέφεραν στωικά, περίμεναν στην ουρά την διανομή μπουκαλιών νερού και την υδροφόρα του δήμου Κοζάνης για μήνες. Αλήθεια, πόσοι από εμάς θα το αντέχαμε αυτό; Και τώρα που αποκαταστάθηκε η βλάβη, το  Δημοτικό Συμβούλιο Κοζάνης αποφάσισε ότι πρέπει να πληρώσουν τον λογαριασμό του νερού εξ’ολοκλήρου και όχι το 50% που ζητούσαν οι κάτοικοι. Αλήθεια, δεν ξέρω από πού αντλούν αυτήν την  υπομονή, αυτό που ξέρω είναι ότι οι καμινάδες της Δ.Ε.Η είναι προγραμματισμένες να σβήσουν εκεί κοντά στο 2023 αφήνοντας πίσω σεληνιακό τοπίο, χωριά φαντάσματα και ανθρώπους χωρίς δουλειά μιας και τα χωράφια τους πλέον έχουν απαλλοτριωθεί και δεν μπορούν να καλλιεργηθούν. Η πολιτεία και η τοπική αυτοδιοίκηση έχουν τον πρώτο λόγο και πρέπει να πράξουν επιτέλους τα αυτονόητα γι’αυτόν τον τόπο και γι’αυτούς τους ανθρώπους που έδωσαν τόσα πολλά στη χώρα και πήραν ψίχουλα.

Τα χωριά του πρώην δήμου Ελλησπόντου ανήκουν πλέον στο δήμο Κοζάνης και οι κάτοικοι πρέπει να αντιμετωπίζονται όπως όλοι οι υπόλοιποι δημότες και όχι σαν ¨παιδιά ενός κατώτερου θεού¨!

Υ.Γ. Με τον Α.Η.Σ Αγίου Δημητρίου πολύ κοντά σ’αυτά τα χωριά δεν καταλαβαίνω πως γίνεται, μιας και το ζητάνε οι κάτοικοι εδώ και χρόνια, να μην τους παρέχεται μειωμένο ρεύμα όσο διαρκεί ο χειμώνας τουλάχιστον, ως ελάχιστη προσφορά από τη Δ.Ε.Η για να ζεσταίνονται, γιατί απ’ό,τι φαίνεται αν και το εργοστάσιο είναι δίπλα, η τηλεθέρμανση δεν υπάρχει ούτε σαν σκέψη στο μυαλό αυτών που αποφασίζουν για το μέλλον αυτών των χωριών.

Περισσότερα εδώ

Tuesday, August 27, 2013

πατάτας μα ντο πατάτας

Πλήθος κόσμου τίμησε και φέτος την καθιερωμένη Γιορτή Πατάτας, την 3η κατά σειρά, στο Καπνοχώρι Κοζάνης το βράδυ του Σαββάτου (24/08). Πατατοεδέσματα μαγειρεμένα από τις γυναίκες του χωριού, χορευτικά τμήματα και πλούσιο παραδοσιακό, λαϊκό, ποντιακό γλέντι. Δείτε το σχετικό βίντεο του kozan.gr…Πλήθος κόσμου τίμησε και φέτος την καθιερωμένη Γιορτή Πατάτας, την 3η κατά σειρά, στο Καπνοχώρι Κοζάνης το βράδυ του Σαββάτου (24/08). Πατατοεδέσματα μαγειρεμένα από τις γυναίκες του χωριού, χορευτικά τμήματα και πλούσιο παραδοσιακό, λαϊκό, ποντιακό γλέντι. Δείτε το σχετικό βίντεο του kozan.gr

Friday, March 8, 2013

Γιώργος Αμαραντίδης (Συμούλ΄τς)...


Η μάχη να κρατηθεί στη ζωή ήταν νομοτελειακά άνιση και για το Γιώργο Αμαραντίδη, που «έφυγε» τα ξημερώματα της 2ας Φεβρουαρίου σε ηλικία 69 ετών. Μπορεί ο θάνατος να είναι ο κοινός κλήρος όλων των ανθρώπων δεν είναι όμως το ίδιο και η συμβολή του καθενός στο γένος, τη μουσική παράδοση, την πολιτισμική κληρονομιά. Ο Γιώργος Αμαραντίδης συνέβαλε καθοριστικά σ΄ αυτό που συνήθως ονομάζουμε ποντιακή μουσική παράδοση.

Ο Αμαραντίδης είχε πολλά από τα γνωρίσματα που χαρακτήριζαν την πρώτη προσφυγική γενιά. Είχε «παρωνύμ’», που το πήρε κληρονομικά από το πατέρα του, λυράρη επίσης, Στάθη Αμαραντίδη. Ήταν ο «Σουμουλίκας» ασό Σοφουλάρ΄(Καπνοχώρι), όσο ήταν νεότερος και αργότερα ο «Συμούλ΄τς». Οι γονείς του, Στάθης και Σοφία (το γένος Καβακίδου) κατάγονταν την Άνω Ματσούκα (Γιαννακάντων). Ήταν αυτοδίδακτος λυράρης από τα 12 του χρόνια, ακολουθώντας τα χνάρια του πατέρα του.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά όταν ήρθε για συνέντευξη στις εκπομπές του πατέρα μου, Στάθη Ευσταθιάδη, αρχές της δεκαετίας του ΄90, περιέγραφε πώς «καραδοκούσε» να φύγει ο πατέρας του από το σπίτι και να πάει να βρει τα δίστιχα που έγραφε στα τσιγαρόχαρτά του. Έτσι διέσωσε πολλά δίστιχα του πατέρα του, που τα έκανε αργότερα γνωστά στα τραγούδια του. Στα 15 του χρόνια ο Σουμουλίκας ήταν ήδη γνωστός στα χωριά της Κοζάνης και τραγουδούσε στα καφενεία, με γέροντες που ήρθαν απ΄ την πατρίδα. Θείος του ήταν άλλωστε και ένα από τα σύμβολα της Ματσούκας, ο Στοφόρον (Χριστόφορος Χριστοφορίδης) και κοντοχωριανοί του ο Ποσινάκς, ο Παύλος ο Ξυνόπουλος, ο Κώστας Χαραλαμπίδης, ο Γαβράς, ο Γιάννης Αραπίδης, τη Καρα΄ένν΄ο Κώστας, ο Στυλιανός Αμαραντίδης, ο Καβάκς κ. ά.

Στην Αθήνα πρωτοπήγε το 1973, στην αρχή τα καλοκαίρια, για ένα 15θήμερο κάθε μήνα, όπου παρουσίαζε χορούς του Πόντου στο Θέατρο της Δόρας Στράτου (1973-80) κι ύστερα μόνιμα. Με την κάθοδό του στην Αθήνα, έγινε γνωστός και ταξίδεψε σε πολλές χώρες του εξωτερικού όπως στην Ινδία, το Αζερμπαϊτζάν, τον Καναδά, την Αμερική, την Αυστραλία και σε πολλές χώρες της Ευρώπης. Συνεργάστηκε με τη Δόμνα Σαμίου, το Στάθη Νικολαΐδη, το Χάρη Καζαντζίδη (αγγείον), το Γιάννη Αραματανίδη (αγγείον), το Γιάννη Καλπατσινίδη (αγγείον), τον Πόλιον Παπαγιαννίδη, τον Κώστα τη Πατόζ΄ αλλά και με νεότερους, όπως τον Ηλία Υφαντίδη, τον Παναγιώτη Θεοδωρίδη κ.ά. Με τους δεκάδες δίσκους του (πάνω από σαράντα μαζί με τις συμμετοχές), ήταν για τους Πόντιους της Κοζάνης ο «πρέσβης» των σκοπών της Ματσούκας στους υπόλοιπους Πόντιους, καθώς έκανε σχεδόν «μόδα» τους σκοπούς της Άνω Ματσούκας (τα χαψικιεέτ΄κα). Ανέδειξε δύο ξεχασμένα για την εποχή εκείνη μουσικά όργανα, το αγγείον και τη χειλιαύριν. Ορόσημο ήταν ο δίσκος του με τον επίσης Χαψικιεέτε θρυλικό τουλουμτσή «Ασαλούμ’» (Κώστα Κυριακίδη) και το Στοφόρον, αλλά και αργότερα με τον Αραματάν΄, ένας δίσκος μόνο με αγγείον. Ας σημειωθεί ότι σε όλες τις δισκογραφικές δουλειές του ήταν πολύ προσεκτικός, τόσο από μουσικής απόψεως, όσο και σε θέματα γραπτής απόδοσης της ποντιακής διαλέκτου (επιμέλεια των δίσκων του έχει κάνει και ο Σίμος Λιανίδης).

Από τη βράβευση του Γιώργου Αμαραντίδη στο 5ο Πανελλαδικό Φεστιβάλ Ποντιακών Χορών της Π.Ο.Ε.

 Ο Αμαραντίδης είχε το χάρισμα των παλιών λυράρηδων και τραγουδιστών να γράφει στίχο και μουσική, χωρίς να διακρίνονται τα δημιουργήματά του από τα παραδοσιακά. Ερμήνευε το ίδιο καλά τα ματσουκάτ΄κα, τα κλασσικά ποντιακά τραγούδια («Μονόγιαννες», «Πάρθεν η Ρωμανία», «Αφήνω γειά σας άρχοντες») αλλά και τραγούδια του σημερινού Πόντου («Πόντιον ποντιοπούλ΄»). Ως ο πιο αντιπροσωπευτικός ερμηνευτής της Ματσούκας, ήταν για χρόνια ο βασικός καλλιτέχνης στο θρυλικό –για τα δεδομένα της Θεσσαλονίκης τότε- χορό της Ένωσης Ποντίων Ματσούκας.

Ο Γιώργος Αμαραντίδης με τη Δόμνα Σαμίου

Στο 5ο φεστιβάλ της Π.Ο.Ε. στη Θεσσαλονίκη, ύστερα από πρόταση της Επιτροπής Χορού, τιμήθηκε ως ο πιο χαρακτηριστικός εκπρόσωπος της Ματσούκας εν ζωή. Στο 7ο φεστιβάλ στην Κομοτηνή συμμετείχε με το Σ.Πο.Σ. Νοτίου Ελλάδος & Νήσων, που χόρευε χορούς από την περιοχή της Ματσούκας. Δε δέχτηκε να μεταβεί στην Κομοτηνή αεροπορικώς. Ήθελε να είναι παρέα με τα νέα παιδιά, χορευτές και μουσικούς. Και όντως, στην Κομοτηνή τραγούδησε μέχρι τις πρωινές ώρες δείχνοντας σε όλους ότι υπάρχουν και καλλιτέχνες που διασκεδάζουν και συγκινούνται με τα Ποντιακά, που γίνονται ένα με τη νεολαία, όπως κάποτε και ο ίδιος γινόταν ένα με τους ηλικιωμένους από τον Πόντο, όταν ήταν 15 χρονών…



Ο Γιώργος Αμαραντίδης δίδασκε ποντιακή λύρα (τα τελευταία χρόνια στο Ελληνικό Σωματείο «Οι Μωμόγεροι» στην Καλλιθέα Αθηνών όπου και διέμενε μόνιμα), όπως οι παλιοί λυράρηδες, εμπειρικά, χωρίς παρτιτούρες και νότες. Η παρουσία του ως «δάσκαλος» σημάδευε τους μαθητές του (που τον αποκαλούσαν «πατέρα»), όχι μόνο με τις μουσικές ικανότητές του, αλλά και με την παράδοση που υπήρχε στη ζωή του ήπια και ρεαλιστικά, παρόλο που ζούσε για δεκαετίες στην Αθήνα. Μιλούσε ποντιακά, έπαιζε τάβλι στο καφενείο της γειτονιάς, έτρωγε Ποντιακά φαγητά (μέχρι και τελευταία η Ελένη Βασιλειάδου έστελνε στη γυναίκα του τυρομίντζ΄ και βούτορον). Δεν έχασε, άλλωστε ποτέ την επαφή με το χωριό. Όποτε έβρισκε την ευκαιρία βρισκόταν σε μουχαπέτ΄ με το Λευτέρη του Κοκκινά, το Μωμό, τον Κώστα Κοκκινίδη, αλλά και τον αείμνηστο αδελφικό του φίλο Χαράλαμπο Παταρίδη (Χουσεΐν). Ο χαμός του πέρσι σημάδεψε και την αρχή του τέλους για τον Συμούλ΄. Πήγε από την Αθήνα στην Κοζάνη και γύρισε αυθημερόν (με τον Κώστα Αλεξανδρίδη) για να παίξει με τρεμάμενη φωνή πάνω στο μνήμα του το «Αφήνω γειά σας άρχοντες»…

Ο Γιώργος Αμαραντίδης καθοδήγησε «παραδοσιακά» εκατοντάδες Ποντίους. Γλέντησε μερόνυχτα με γέρους γεννημένους στον Πόντο, αλλά και με παρχαρομάνες στο βουνό. Επέμεινε στην παράδοση, εποχές που το νεοποντιακό τραγούδι μεσουρανούσε. Αυτός ήταν και ο λόγος που σταμάτησε να τραγουδά σε κέντρα διασκέδασης από τη δεκαετία του ΄80. Δεν έκανε «εκπτώσεις» στην παράδοση. Σημάδεψε τη μουσική ιστορία της Ματσούκας εκπροσωπώντας μια ολόκληρη παραδοσιακή κοινωνία. Έκανε όμως και μια ωραία οικογένεια με τη γυναίκα του Ρούδα και τα τρία παιδιά τους, Στάθη, Γιάννη και Σοφία. Η φωνή της γυναίκας του όταν τον συνόδευε στην τελευταία κατοικία «Αμάραντε μ΄ που πας…» αντηχεί ακόμη στα βουνά της Κοζάνης, εκεί όπου άλλοτε αντηχούσε το τραγούδι και η λύρα του Συμούλ΄. Τα «αμάραντα», όμως, δε μαραίνονται και ο Γιώργος Αμαραντίδης δε θα σβήσει από τη μνήμη κανενός. Πέρασε στην ιστορία της ποντιακής παράδοσης ως «Τη Ματσούκας το άστρον…»

Καλό ταξίδι και χαιρετίσματα στον πατέρα μου….

Μυροφόρα Ε. Ευσταθιάδου


* Το 40μερό μνημόσυνο του Γιώργου Αμαραντίδη θα τελεστεί την Κυριακή 10 Μαρτίου 2013 στο Καπνοχώρι Κοζάνης.

Thursday, February 7, 2013

Έι κιτί κιτί Γιωρίκα ...

Επήες εχάθες και δεν κι είπες με. Αραέτς εν άμα κι'είσαι σο χωρίον. Απ ίνας ίνας εχπασκουνταν και χαπέρ κι παίρωμεν. Λαφρύν ας εν το χώμα'ς Γιωρίκα. Ναι Κίσα και ναι Τσοπαλί επορώ να ανασπάλω. Άμον ελέπω σε ακεκά με τον Κώστη τον Κελέσο σο γιάνις να τραγωδείς και να πινς τα κρασία. Αρ ιστέ ατά ετελέθαν,

 

αδακά ντο έγραψαν για τα σε.

Με πατριωτικό σπαραγμό σκύβουμε το γόνυ σήμερα μπροστά σου, γλυκόλαλε τραγωδιάνε και απολλώνιε κεμεντσετζή. Μαζί με τον πόνο για το χαμό σου, νιώθουμε παράλληλα και περηφάνια που ο ποντιακός ελληνισμός γαλουχήθηκε για πενήντα χρόνια με το μουσικό σου πολιτισμό και την ιστορική σου συνέπεια. Ήσουν ένας σεμνός και μέγιστος λειτουργός της ποντιακής μούσας γέννημα και θρέμμα της παρχαρομάνας και αμόλυντης Ματσούκας. Το μουσικό σου έργο κατάθεμα ψυχής και η προσφορά σου στην ποντιακή μουσική σημάδεψε καθοριστικά την πορεία και την εξέλιξη του ποντιακού τραγουδιού. Είσαι ο φλαμπουράτες της ποντιακής παράδοσης θα ήταν μεγάλη παράληψη να μη σου το αναγνωρίσουμε σήμερα. Ως ομηρικός ραψωδός σεβάστηκες την ομηρική μας γλώσσα και ως άλλος Δημόδοκος τραγούδησες τον έρωτα και τη χαρά τον πόνο και την ξενιτιά και έκλαψες με οδυρμούς την κουρσεμένη μας πατρίδα. Φίλε Γιώργο, συγκεντρωθήκαμε χθες , ο ανεψιός σου ο Στέλιος, ο φίλος σου Γιώργος ,η φίλη σου Ελένη, το καλλιτεχνικό σου παιδί, ο Γιώργος ο Σοφιανίδης και συνομιλήσαμε νοερά μαζί σου . Να ξέρεις το κάναμε από αγάπη και θαυμασμό γι αυτό που πάντα ήσουν: Ένας σεμνός και δίκαιος άνθρωπος, που αφιέρωσε όλη του τη ζωή για την ύπαρξη και συνέχεια του ποντιακού ελληνισμού. Το Μουσικό σου δημιούργημα ήταν ένα βάλσαμο στις ψυχές όλων μας. Τα τραγούδια σου χρυσά διαμάντια θα επιβεβαιώνουν τον κανόνα ότι οι μουσικοί του λαού και της παράδοσης δε λιποψυχούν και δεν πεθαίνουν ποτέ. Εσένα, τον ταπεινό, εσένα τον μουσηγέτη , εσένα τον αθάνατο , σου στέλνω το στερνό αντίο με στίχους βγαλμένους απ’ τα κατάβαθα της ψυχή μου..
Μιάρ πάς Σιμούλ..

Μιάρ πας, Σιμούλ, χειμογκονί κι αφήντς ‘μας με τα κρύα ‘κ’ ενούν’τσες φίλτς και συγγενούς μάναν, γαρήν, παιδία;

Εκεί ‘ς σον άδην, όθεν πας, τραγωδίας ‘κι λένε κι αν λένε ‘κι ακουσκούντανε, καρδίας ‘κι σερεύνε.. Εκεί η βρούχνα έναν χέρ’ και το νερόν αγκώναν, τα κεμεντζέδες αναλούν και τα τοξάρια σάπουν και τα λαλίας, τα γλυκά, ουρνούνταν μαναχόν ι. Ναϊλί εσέν, αμάραντε, εσύ πώς εμαρέθες κι ατό την στράταν τη ζωής ‘ς σο μεσοστράτ’ εφέκες;

Ναϊλί εσέναν ,νε Σιμούλ, εσέν’ και τη λαλία σ’, π’ εζέλεψεν ο χάροντας κ’ έρθεν να παίρ’ τα ψύα σ’. Εννέα χρόνια πολεμά να παίρ τ’ εσόν τη ψύν ι, εγρίβωσεν ‘ς σην κεμεντζέ σ’ κι ατός εσέν ‘κι αφήνει. ‘Κι αφήν ‘σε να γλυκολαλείς, μακρύν καϊτέν να σύρεις, Ψύα, καρδίας να κλαινίεις και να παρηγορίζεις.

Εσύ, τη Μάτ’σκας το αηδόν, πελίτ τοι Γιαννακάντων, πώς επεκούμ’πσες κ’ έρρουξες ‘ς ση χάρονος τα χέρια; Κι ορφάν’τσες κι εν εφέκες ‘μας χωρίς τα τραγωδίας, τη λύρας το κοδώνεμαν, τη τουλουμί το χτύπον.. Ποίος θα τραγωδεί καϊτέν μακρύν άμον εσέναν, με τη λαλίαν, το γλυκύν, το τοξάρ’ ,το μελένεν; Να πρασινίζ’νε τα ραχιά , και κλαίν’ τα ποταμάκρια.

Ατός ,του σκύλ’ ο χάροντας, τη λύραν ‘κι σαεύει, όντες ατέναν γιανασεύ’, θεριεβ’ και γουτουρεύει.

Εγρέθεν με την κεμεντζέ σ’ τη δαχτυλί σ’ τον χτύπον κ’ ερρούξεν ‘ς σ’ αναράεμα σ’ και ‘ς σην ψαλαφεσία σ’. Εσέν, τον αρχοντόλαμπρον, τη τραγωδί τον κύρην, τη κοσμί, π’ ετραγώδεσεν, τα πόνια, τα χαράντας και τη πατρίδας τον καημόν και τα γενοκτονίας.

Κι ατώρα ντ’ εκατέθηκες τη λύρα σ’ ,Σουμουλίκα, ποίος θα παίζ’ και τραγωδεί πατρίδας τραγωδίας, άμον τα κρύα τα νερά, τ’ αε Παυλί τα χιόνια.. Ποίος θ’ αλμέει τα πρόατα, βοσκίζ’ τ’ αγελάδόπα ‘ς ση παρχάρ’ τα τσιμένοπα, ‘ς ση λιβαδί τ’ ομάλια; Και ‘κείνεν την παντέμορφον, τη παρχαρί τη μάναν, ποίος θα παρ’γορεύ ατέν με τη σεβτάς τα λόγια;

Ναϊλί εσέναν ,λυριτσή, εχπάστες και θα πάς ι ατο τ’ εσόν το δεβασίρ’ τ’ εσόναν η ‘πιδέβα τον κόσμον όλιον έκαψεν και το παρχάρ’ εκλαίν’τζεν και τα πουλία ,τ’ αγλώσσα, έκοψαν τη λαλίαν. Εσέναν, π’ ετραγώδεσες εφτά ‘μέρας και νύχτας και εντιδών’τσαν τα ραχιά κ’ ετούλωσαν τ’ αρνόπα κι ο Πόντον εδεφέγγιξεν κ’ εγνεύσεν η πατρίδα…! Πατρίδας είσαι αμάραντον και Παναϊας διάκρον, πατρίδας τσιβαϊρ’ τασουν και ποταμί λαλάτσι.

Τ’ εσά τ’ εμέκια είν πολλά και τα χουσμέτια πλέα. Εσέναν, που ‘κ’ εγνώρ’τσε ‘σε ‘κι ‘ξέρ’ τα τραγωδίας, τα μωχαπέτια, τα καλά και τα παραβραδίας !

Αμαραντίδη λέν’ εσέν κι αμάραντον πα είσαι, Τσιτσέκ’ ,ντο στέκ’ ‘ς σ ηλέπορον , ‘ς σην αύλεν τουτουγιάνι.

‘Σ ση Μάτσ’κας τον ανέφορον και την ανεφορίαν εσυμποδιάες κ’ ερρούξες, η λύρα σ’ ετσακώθεν και το τοξάρ’ ισ’, τ’ αργυρόν, ερρούξεν κ’ εκυλίεν.

‘Σ ση στράταν, τ’ ανεγνώριμον και ‘ς σην κακοπορείαν, ατού κανείς ‘κι γιανασεύ’, κανείς ‘κι κοντοφτάνει. Τα χρόνια ‘κι κανείντανε τ’ ημέρας λειφτασέας, τα βάσανα κι άλλο πολλά, πλέα τα πικρασέας.

Αμάραντε, τη τραγωδί ζυμπύλ’ και μανουσάκι , ‘κ’ εγούεψες την κεμεντζέ σ’ κ’ εφέκες ορφανόν ι, ‘κ’ εγούεψες και το τοξάρ’ ντ’ επέμ’νεν σταλιμένον, τσατσόπον αγιαράευτον και απατσαρεμένον; Εσύ, που ‘κ’ εγονάτιζες, καμίαν που ‘κ’ ερρούζ’νες πώς εκομπώθες κ’ έρρουξες ‘ς πιγονατί ‘ς σο χώμαν; Τον χάρον πώς ‘κ’ εφούρκιξες με τ’ ατό τη σκουντούλα σ’ και ‘κειν του σκύλ’ την χάρεναν, την πόζεναν, την μάϊσσαν έναν καϊτέν κ’ εγούρεψες, μοιρολοϊαν κ’ είπες, να αναλεί το ψόπον ατς κ’ εσέν να λυπισκάται.

Ατός καρδίας ‘κι πονεί, τραγωδίας ‘κ’ εξέρει, για τ’ ατό γυροκλώσκεται ‘ς ση ποδαρί σ’ τ’ ιχνάρια τ’ ιχνάρια σ’, τ’ ανωρίαχτα, ‘ς σην πατρίδαν ντ’ επέμναν κ’ εγένταν κάστρα άπαρτα, μενέματα και δόξας.

‘Σ ση παραδείσ’ τη μεζιρέν, εκεί ‘ς σοι Γιαννακάντων, έμαθαν έρται ο Σιμούλτς κ’ έναν σονλίκ εγέντον. Τραπέζια τεσσεράκοντα, χρυσοτονατεμένα, για τ’ εσέναν ερμάτωσαν κ’ εσέναν αναμέν’νε. Οι φίλοι και οι αδενοί και οι μωχαπετλήδες έμαθαν, έρται ο Σιμούλτς, τη τραγωδί ο γιόν ι. Εφόρεσαν κ’ ενέλλαξαν, ‘ς σην απαντή σ’ έχ’ κ’ έρταν, εμπρολασία οι αγγέλ’ και απ’οπίσ’ ο κύρη σ’ κι αλλ’ απ’ οπίς με το παπάχ’, ο θείον ο Στοφόρον, ο Ποσινάκς ,ο Ασαλούμς ,Γιάννες ο Καλπατσίνον. Αποστολίκας έχ’τσε ‘σεν χρυσόνα κεμεντζέν ι, ‘ς σην πόρταν τη παραδεισί εκάτσεν κι αναμένει .

Εσέναν, τον ‘πιδέξιον και τον ‘πιδεξαμένον ντο έρθες άμον λυριτσής κι άμον τραγωδιάνος κι αέτσ’ εχπάστες και θα πάς ‘ς ση παραδείσ’ το μέρος. Εκεί όθεν τα κρένερα, τ’ άθια, τα μανουσάκια εσέναν θα παρηγορούν κ’ εσέν θα δροσερεύνε και οι αγγέλ’ θα τραγωδούν μακρέα τραγωδίας να τουρουλεύν’ τα ψύα σου, τα παραπονεμένα.

‘Σ σ’ αβού τον κόσμον, τ’ έρημον μουράτια ‘κι πλερούνταν!.. Τ’ εσόν η στράτα πελίν έν, τσιμέν και τσιμενόπον. Ολόερα ‘ς σ’ ακρόρυμια νερόπα κρενεμένα και το κρεβάτ’ ισ’ παρχαρί φτερίν τουσέκ και στρώμαν, να κείσαι κι αναπάεσαι γλυκά κι αναπαμένα.

Λαφρύν κι αναδιβόλετον το χώμαν, ντο σκεπάει ‘σεν…. Αιώνιον κι ανάσπαλτον η μνήμη σ’ τραγωδάνε….

www.kozanimedia.gr

Περισσότερα εδώ

Tuesday, June 26, 2012

ο ΓΑΠ εποίκεν σαρδάμ μίαν κι' άλλο

ντο εθέλνε να λέει σον Γιούνκερ κι' έτον "Κυβερνώ μία χώρα διεφθαρμένων". Ντο εθέλνε να λέει ατόν εν "Κυβερνώ ένα κόμμα διεφθαρμένων". Αμά Ελληνικά κι 'ετον τάγαπημένον ατ μάθημα.

Δεβάστεν κι' άλλο

Σίλια χρόνϊα να ζεις

ντο είπεν ο Μητσοτάκης σο Σαμαράν όντες εξέβεν Πρωθυπουργός? Τη Ντόρα και τ'όμάτα ' ς.

Monday, June 18, 2012

Κωμικοί

χοντρός-λιγνός σε συνεργασία. πάντα οι δύο αυτοί κωμικοί ήταν απόλαυση ... ή όχι?

Thursday, March 15, 2012

το ωβόν έφτασεν σον κώλον ατ …

Την «όλη ΝΔ» θέλει στη μάχη των εκλογών ο Αντώνης Σαμαράς Στέλνει προσκλητήριο για συστράτευση και ενισχύει τη στρατηγική του ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 14/03/2012, 13:31 Προσκλητήριο για συστράτευση στον δρόμο προς τις εκλογές απευθύνει ο κ. Αντ. Σαμαράς και προχωρεί σε κινήσεις ενισχυτικές της στρατηγικής του. Ο κ. Σαμαράς θέλει ουσιαστικά, «την όλη ΝΔ» στην εκλογική μάχη με ενεργό ρόλο, ενώ ταυτόχρονα είναι σε πλήρη εξέλιξη στο παρασκήνιο και οι κινήσεις για την αμφίπλευρη διεύρυνση, ενώ η Ν.Δ. διεμβολίζει περιφερειακά στελέχη του ΛΑΟΣ και της Δημοκρατικής Συμμαχίας. Σύμφωνα με πληροφορίες του «Βήματος», ο πρόεδρος της Ν.Δ. θα παραθέσει το μεσημέρι της προσεχούς Δευτέρας γεύμα, σε κεντρικό ξενοδοχείο, σε πρώην βουλευτές του κόμματος. Η κίνηση αυτή του κ. Σαμαρά θεωρήθηκε αναγκαία από τον ίδιο, ώστε να δείξει έμπρακτα, όπως αναφέρουν κεντρικά στελέχη, ότι η πανστρατιά δεν έχει αποκλεισμούς. Κυρίως, όμως γνωρίζει πως η εμπλοκή στην προεκλογική περίοδο και πρώην βουλευτών, μπορεί να δώσει πολλούς πόντους σε νομούς. Και αυτό διότι, θα εμφανιστεί το κόμμα ενωμένο στην πορεία προς τις κάλπες, ενώ θα δοθεί και μήνυμα στην τοπική κοινωνία, ότι υπάρχει στην πράξη συστράτευση και δεν υποσκάπτεται παρασκηνιακά η προσπάθεια της Ν.Δ. Προηγουμένως, με φόντο τα συνθήματα «ΝΔ: Επιλογή ευθύνης-πολιτική επανεκκίνησης», θα ξεκινήσει επί της ουσίας και η προεκλογική εκστρατεία (η αρχή έγινε με ένα μικρό χαιρετισμό στην Καλαμάτα το προηγούμενο Σάββατο σε εγκαίνια έργου) του κ. Σαμαρά με πρώτο σταθμό τα Γιάννενα, πατρίδα του πολιτικού του μέντορα, του Ευάγγελου Αβέρωφ. Από την πιο φτωχή περιφέρεια της Ελλάδας, ο κ. Σαμαράς θα στείλει μήνυμα προς τους ψηφοφόρους της Ν.Δ., αλλά και όσοι δεξιοί και κεντροδεξιοί ψηφοφόροι είναι αποστασιοποιημένοι τα τελευταία χρόνια, να στηρίξουν την προσπάθειά του για αυτοδυναμία, σταθερή κυβέρνηση και παραμονή της χώρας σε ευρωπαϊκή τροχιά και εντός ευρώ. Η προεκλογική στρατηγική Για τη ΝΔ το πρώτο στάδιο στην προεκλογική περίοδο είναι αυτό των διλημμάτων που θα τίθενται όλο και πιο έντονα τις προσεχείς ημέρες ενώπιον του εκλογικού σώματος. Τα διλήμματα θα είναι συγκεκριμένα και αφορούν τον βαθμό ετοιμότητας μεταξύ των κομμάτων να χειριστούν από την επομένη κιόλας των εκλογών την κρίσιμη οικονομική κατάσταση της χώρας. Στενοί συνεργάτες του κ. Σαμαρά πιστεύουν ότι οι πολίτες θα προβληματισθούν πολύ με την ιδέα μιας περιόδου πολιτικής αστάθειας σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας και άρα θα επιλέξουν τη Ν.Δ. που είναι πρώτο κόμμα με βάση τις δημοσκοπήσεις. Το δεύτερο στάδιο είναι η αποδόμηση της Αριστεράς που δυναμώνει, κάτι που ήδη έχει αρχίσει από τον κ. Σαμαρά, όπως φάνηκε και από την προ ημερών ομιλία του στην Πολιτική Επιτροπή της Ν.Δ. και πώς αντέδρασαν τα αριστερά κόμματα. Το τρίτο στάδιο είναι η προσέγγιση των μετριοπαθών, αστών ψηφοφόρων που είναι πιο απαιτητικοί και γι' αυτό μια νίκη εκεί θεωρείται αποφασιστική. Τέταρτο στάδιο είναι η ανάδειξη των συγκριτικών πλεονεκτημάτων του κ. Σαμαρά έναντι των υπόλοιπων πολιτικών αρχηγών, ενώ θα δοθεί και βάρος στην αποδυνάμωση του κ. Ευ. Βενιζέλου που θα είναι ο νέος πρόεδρος του ΠαΣοΚ από την προσεχή Κυριακή. Παράλληλα, ενεργό συμμετοχή στην προεκλογική περίοδο θα έχει και ο υπουργός Εθνικής Αμυνας και αντιπρόεδρος του κόμματος κ. Δ. Αβραμόπουλος που θα περιοδεύσει σε πολλούς νομούς (το προσεχές Σαββατοκύριακο θα βρεθεί σε Ξάνθη και Ροδόπη), θα μιλήσει και θα δώσει συνεντεύξεις για να ενισχύσει το κεντρικό μήνυμα της ΝΔ για αυτοδυναμία. Το κόμμα ήδη κινείται σε προεκλογικούς ρυθμούς. Αύριο, Πέμπτη λήγει η προθεσμία υποβολής των αιτήσεων από πρόσωπα που θέλουν να ενταχθούν στις εκλογικές λίστες και εντός των επομένων ημερών θα γίνει η αξιολόγησή τους και τον τελικό λόγο θα έχει ο πρόεδρος της Ν.Δ. Ο κ. Σαμαράς, έχει αποφασίσει να εμπλακεί πολύ περισσότερο, από το αναμενόμενο, στην προεκλογική εκστρατεία και θα έχει και παρουσίες σε νομαρχιακές συνελεύσεις να ακούσει από κοντά και τις απόψεις απλών μελών. Η αρχή θα γίνει το απόγευμα της Τετάρτης με την παρουσία του, στη συνεδρίαση της νομαρχιακής συνέλευσης της Α΄ Αθηνών. Επίσης, ξεκινάνε και περιοδείες των πρωτοκλασάτων στελεχών (ήδη ο εκπρόσωπος του κόμματος κ. Ι. Μιχελάκης σχεδόν όλα τα σαββατοκύριακα εδώ και πολλές εβδομάδες είναι στην επαρχία) και των βουλευτών της Ν.Δ., που θα παραστούν σε συνεδριάσεις των νομαρχιακών επιτροπών, θα μιλήσουν και θα δώσουν συνεντεύξεις σε τοπικά ΜΜΕ.

Thursday, February 16, 2012

Σαμαράς: Εγώ κι θα υπογράφω μίαν

Ντο εθέλνε να λέει ο Αντώνης έτον, Εγώ κι θα υπογράφω μίαν αλλά δύο. Μίαν κι άλλο εποίκεν την κωλοτούμπαν ατ.

Περισσότερα εδώ

Wednesday, February 15, 2012

κι πάει γαμίεται

Ατοί λέγνε για την Ελλάδαν: κι πάει γαμίεται. Εμείς ντο θα λέγμε; Τιδέν πα. Εξέρετε γιατίν; Γιατί κι επορούμε να ψηφίζωμε μιαν κυβέρνησην με 10 νοματαίους να αξίζνε έναν ξάϊ. Ντο ψηφίζωμεν; τον χοτλάκ, τον άβανακ, και τον μαλάκαν κουρπάν να ίουμαι. Ατώρα εσείς θα πιστευέτε ατοίν θα οβγάλν εμάς ασήν κρίσην; Ατοί ουλ μαζι κι επορούν να εφτάνε ίναν φούστρον. Εγάμησαν τα συντάξεις, εγάμησαν τους μισθούς, δεν κι εφέκαν. Ντο επέμνε; Ας εφτάμε έναν καλόν σην Πατρίδαν τον Απρίλ κιες. Εγροίξατε;

Tuesday, February 14, 2012

μω το άμα'ς και το θάμα'ς ...

"οι ανεξάρητοι" εν κι' άλλο πολλοί ασοίν ο Σαμαράς εχ. Αοίκα πράματα πα ίνονται? 63 νοματαίοι οι ανεξάρτητοι 62 εν σην ΝΔ. Αντώνη ρίζα'μ εποίκες την ΝΔ άμον την Πολιτικήν Άνοιξην. Πράβο τ'αγούρι'μ. Ντο απορώ εγώ Αντώνη, άλλο ντο κωλοτούμπαν θα εφτάς?

δεν ψηφίζω δεν ψηφίζω

ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗΣ: 17.000 ΕΥΡΩ ΕΙΝΑΙ ΤΡΙΑ ΓΕΥΜΑΤΑ ΜΕ ΨΑΡΙΑ...



Ο Αλέκον κι ψήφισεν το μνημόνιον και εδίωξαν ατόν. Θα πολιτεύκεται μίαν κι άλλο? Με τον Χαρίκον? Ποίος εξέρ?